De drie eigenschappen van een succesvol doctoraat

Lichaamsgerichte therapie

Heeft u zich ooit afgevraagd waarom sommige mensen sneller succes lijken aan te trekken dan anderen, zelfs als twee vergelijkbare situaties en doelen vergelijkbare mensen of teams tot vergelijkbare winnaars hebben geleid? De psycholoog Martin Seligman van de Universiteit van Californië, die zijn leven heeft gewijd aan het vinden van dat ene ding dat succesvolle mensen verschillend maakt, legt het verschil uit tussen zijn ouders in zijn leven. Hij vertelt zijn verhaal in zijn Williams brochure “Lichaamsgerichte psychotherapie.” “Nadat ik afgestudeerd was aan de universiteit,” zegt hij, “stierf mijn vader in mijn bijzijn. Zo veranderde mijn manier om mezelf te zien en hoe ik me verhield en voor mezelf zorgde voor altijd. Dit was echter geen probleem. Het is vanuit neuropsychologisch oogpunt geweldig dat mensen zich vergissen. Je hoeft je onvermijdelijkogensmatige neigingen niet te pletter te roepen, maar je moet in staat zijn te herstellen wat je hebt en je aan te passen aan een anders radicaal ander universum.

“Er zijn mijns inziens drie kritieke kenmerken die ertoe bijdragen dat mensen een kabinet van directeuren vormen dat manieren vindt om de gewenste prestatieniveaus te bereiken. Er zijn drie kenmerken. Zij moeten aanleg hebben om creatief en optimistisch te denken. Zij moeten met ambiguïteit kunnen omgaan, verwarring kunnen verdragen en slapende tijdschriften kunnen omtoveren in ultra intelligente imminent gegeten Kristal Lezers. Zij moeten ook in staat zijn een manier te vinden om plezier te voelen en hiervan te genieten, zelfs terwijl zij de pijn voelen van het vermijden van plezier.

“Het derde kenmerk is syndroom. Met andere woorden, ze hebben niet meer alternatieve manieren om hun positie te behouden dan jij hebt om op je rug te blijven liggen.”

Hoewel Seligman gelooft dat zijn “meelevende psycho-analytische kijk” op de menselijke psychologie behulpzaam kan zijn in een veertien-stappen programma, geeft hij ook aan dat zijn revolutionaire theorie controverse oproept vanwege de moeilijkheid om menselijk gedrag objectief te bestuderen. Hij heeft iedereen terzijde geschoven die heeft beweerd dat sommige van zijn theorieën zelfvernietigend zijn. Maar twee van de meest invloedrijke theoretici van zijn tijd, Immanuel Kant en Sherwin Tan, houden vol dat zijn centrale aannames een reden zijn om de reguliere psychologie te verwerpen. Seligman zou ook beweren dat wanneer hij naar mensen moet kijken, hij zich tot geen enkele praktijk zal wenden die succesvoller is dan zijn eigen diepgaande studie. Hij begrijpt eenvoudigweg niet waarom mensen niet beter worden nadat ze aan de voeten van een ervaren therapeut zijn gevallen.

Wat als hij, in plaats van zijn carrière als arts te beginnen, zijn aandacht op de psychologie zou richten? De frustratie om iets te leren over hoe mensen denken is wat hem op het gebied van de psychotherapie deed belanden.

Sommige mensen denken dat als je dokter bent, je automatisch een goede therapeut bent. “Nee,” zegt Seligman. “Niet iedereen is geschikt om therapeut te zijn. De gemiddelde therapeut moet meditatie kennen, geloven in de kracht van de geest en een superieur begrip van de menselijke natuur hebben.”

Het zou ook nuttig zijn als mensen die een doctoraat in de psychologie willen behalen, worden aangemoedigd om eerst cursussen te volgen en dan, later, graduate programma’s. En tegen de tijd dat ze afstuderen, meent Seligman, zou iemand kunnen worden opgeleid tot doctor, zelfs als hij bijvoorbeeld verder gaat in de geneeskunde.

Zouden Patiënten beter willen worden zodra ze slagen? Seligman vraagt zich af of ze wel geïnteresseerd zullen zijn in beter worden, ook al zijn ze niet ingesteld op gezondheid. “Ik heb hier nooit over nagedacht totdat ik me erin ging verdiepen,” zegt Seligman. “Maar mensen die ik ontmoet zeggen heel vaak: ‘Ik heb niet de juiste diagnose gekregen. Waarom schreef hij voor?”

Maar Seligman voegt eraan toe: “Als je ergens 15.000 uur in gaat steken, kun je er net zo goed zoveel uithalen als je kunt.”

Hij beweert dat als je de zwarte band gaat dragen in een krijgskunst, het een goed idee zou zijn om een wapen te kunnen afvuren, de momenten te bepalen waarop je de juiste keuze hebt gemaakt en keuzes te maken in het moment van nood. Inderdaad, Seligman heeft carrière gemaakt in dat domein en komt in zijn werk en zijn voeding in aanraking met een interessante scène. Op een bepaald moment is zijn martial arts school bezet als een vriend opduikt die hij belt voor een vergadering en hij vraagt de vriend wat het is dat hij aan het doen is. Het antwoord? “Wie?” vraagt Seligman. “Nee, het is het moment waarop je de beslissing neemt. Welk moment het ook is, het is het moment waarop je beslist.”

Hij gaat verder met te zeggen dat zijn model voor pijnbestrijding is om het moment van de beslissing te laten tot het moment dat het werkelijk gebeurt. En dat betekent niet dat je het hele plaatje van de situatie moet zien. Je keuze op elk moment is je enige echte keuze.

Lees meer

Traumabehandeling
Relatietherapie

Leave a Reply

Your email address will not be published.